Taraklı denizanalarının füzyon yeteneği, geleneksel bağışıklık ve doku uyumu anlayışlarına meydan okuyan, benlik ve öteki arasındaki geleneksel ayrımı tamamen göz ardı eden, evrimsel olarak son derece ilginç bir adaptasyondur. Bu yetenek, onların hücresel düzeydeki “kimlik oluşturma politikalarını” gözden geçirmemizi gerektirir. Kei Jokura ve ekibinin Current Biology dergisindeki raporuna göre Mnemiopsis leidyi türü taraklı denizanasının yaralı iki bireyi, birbirine akraba olmasalar bile saatler içinde sorunsuz bir şekilde tek bir organizma halinde birleşebilmiştir.³ Bu birleşme, iki hasarlı sistemin tek bir onarıcı sisteme dönüşmesi şeklinde, rejeneratif süreçlerin daha ileri bir boyutudur.

Füzyonun en dikkat çekici yönü ise taraklı denizanalarının yabancı dokuya karşı herhangi bir reddetme tepkisi göstermemesidir. Yapılan gözlemler, M. leidyi’nin allorecognition olarak bilinen, “kendi” (self) ve “öteki” (non-self) dokuları ayırt etme yeteneğinden yoksun olabileceğini düşündürmektedir.⁴ Omurgalılardaki karmaşık adaptif bağışıklık sistemleri, farklı genetiğe sahip dokuları katı bir şekilde reddetme eğilimindeyken⁵  M. leidyi’nin planktonik ve serbest yaşayan bir hayvan olması nedeniyle bu mekanizmanın evrimsel olarak daha sonra ortaya çıkmış olabileceğine işaret edilmektedir.⁶

Hücresel düzeyde ise birleşme sırasında iki ayrı bireyin hücreleri arasında güçlü bir adezyon (yapışma) ve tanıma gerçekleşir;⁷ bu sayede taraklı denizanalarının hücreleri, kendi türünden diğer hücreleri tanıyıp bütünleşirken genetik farklılıkları “reddetme” komutunu vermeyen bir adezyon mekanizması sergiler. Nitekim, bu entegrasyon yalnızca dış dokularla sınırlı kalmayıp, birleşen bireylerin sindirim sistemlerinin de kaynaşarak yiyecekleri paylaştığı ve hatta iki sinir sisteminin de tamamen bütünleşerek tek bir koordine edilmiş beden gibi tepki verdiği gözlemlenmiştir.⁸

Taraklı denizanalarının bu yeteneği, kimlik oluşturma politikalarını sadece genetik miras veya bireysel bütünlük üzerinden değil, aynı zamanda fonksiyonel bütünlük ve hayatta kalma odaklı işbirliği üzerinden yeniden tanımlar. Bu canlılar, genetik çeşitliliğin bir ayrılık nedeni olmak yerine, kriz anında bir birleşme ve güçlenme potansiyeli taşıdığını gösterir. Onlar için kimlik, sabit ve değişmez bir “ben” olmaktan ziyade, çevresel koşullara göre kendini yeniden şekillendirebilen, entegre olabilen ve hatta başkalarıyla kaynaşarak yeni bir “biz” oluşturabilen akışkan bir “oluş” halidir. Burkhardt ve ekibinin, Mnemiopsis leidyi bireylerinin açlık veya yaralanma durumunda yetişkin aşamasından larva benzeri bir aşamaya geri dönüp sonra tekrar gelişebilmesi gibi diğer plastisite yetenekleri de ilk hayvanların düşündüğümüzden daha esnek ve adapte olabilen yapılar olduğunu düşündürmektedir.⁹ Bu durum, bireysel varoluşun, hayatta kalmak ve işlevsellik kazanmak adına kolektif bir bütün içinde eriyebileceğinin en çarpıcı biyolojik kanıtlarından biridir.

Taraklı denizanalarının yaralı bireylerinin birleşerek oluşturduğu “kimera”lar, bireysel varoluşun sınırlarının ne denli akışkan olabileceğini gözler önüne sererken, bu kolektifleşme genellikle hasar durumunda ve bir hayatta kalma stratejisi olarak ortaya çıkar. Ancak biyolojik dünyada, bireyselliğin kollektif içinde tamamen eridiği ve farklılaşmış birimlerin sürekli bir işbirliğiyle tek bir organizma gibi işlediği daha kalıcı ve karmaşık yapılar da mevcuttur. Bu bağlamda, denizlerin yüzeyinde yüzen ve kendine özgü yapısıyla dikkat çeken Physalia physalis, kolektif kimliğin evrimsel yolculuğundaki bir sonraki, daha ileri adımı temsil eder. Aslında tek bir hayvan olmayıp, özelleşmiş zooidlerden oluşan bir koloni olan Physalia, bireyselliğin kollektif bir bütün içinde tamamen çözündüğü bir “süper organizma” örneğidir; öyle ki bu zooidlerden hiçbiri tek başına hayatta kalamaz.

Halk arasında “Portekiz Savaşı Gemisi” olarak bilinen bu sifonoforun, tek bir organizma değil, özelleşmiş zooidlerden (polip ve medüzoid formlarının özelleşmiş varyantları) oluşan bir koloni olması, evrimin kolektif kimlik inşasında ulaştığı en çarpıcı noktalardan birini temsil eder. Bu “süper organizma” yapısı, bireysel rekabet yerine iş birliği ve fonksiyonel uzmanlaşmanın türün hayatta kalması için nasıl temel bir strateji haline gelebileceğinin dikkate değer bir örneğidir.¹⁰  Bu koloni yapısının evrimi, muhtemelen bireysel zooidlerin okyanusun geniş ve bazen zorlu ortamlarında tek başına hayatta kalmakta zorlanacağı veya daha az verimli olacağı bir yaşam stratejisine uyum sağlama ihtiyacından doğmuştur. Avlanma, savunma, üreme ve yüzeyde kalma gibi hayati işlevleri tek bir bireyin etkili bir şekilde yerine getirmesi, enerji ve verimlilik açısından maliyetli olabilirken, Physalia bu zorlukların üstesinden, her bir zooidin farklı birincil göreve adapte olduğu, genetik olarak özdeş olsa da morfolojik ve fizyolojik olarak farklılaşmış bir iş bölümüyle gelmiştir.¹¹

Koloninin en belirgin kısmını oluşturan ve tüm yapıyı su yüzeyinde tutarak rüzgarın yardımıyla hareket etmesini sağlayan hava dolu büyük kese, pneumatophore olarak adlandırılır. Avları yakalamak ve avcılardan korunmak için zehirli nematokistlerle dolu, metrelerce uzayabilen dokunaçlar, dactylozooidler tarafından kontrol edilir ve tek başına bir zooidin sahip olamayacağı kadar güçlü avlanma/savunma yapıları sunar. Yakalanan avları sindirmekten ve besin maddelerini koloninin diğer tüm zooidlerine dağıtmaktan sorumlu olanlar ise gastrozooidlerdir. Koloninin büyümesini ve çoğalmasını sağlayan, üremeden sorumlu zooidler ise gonozooidler olarak özelleşmiştir. ¹² Bu zooidlerin her biri, diğerlerine tamamen bağımlıdır ve tek başlarına hayatta kalamazlar. Bu durum, Physalia için “bireysel kimlik” kavramının geleneksel anlamda mevcut olmadığını, aksine kimliğin doğrudan “koloninin bütünlüğü” ve “işlevsel ortaklık” üzerine kurulu olduğunu gösterir. Evrimsel olarak bu düzeyde bir iş bölümü ve bağımlılık, kaynakların daha verimli kullanılmasını, avlanma ve savunma stratejilerinin optimize edilmesini mümkün kılmıştır. Böylece Physalia physalis, rekabetin ötesinde, özverili uzmanlaşma ve bütüncül işbirliğinin bir türün hayatta kalma ve evrimsel başarısı için ne denli güçlü bir katalizör olabileceğinin yaşayan bir kanıtıdır.

Hidra’nın hücresel demokrasisi, taraklı denizanalarının kriz anında benliği feda eden birleşmesi ve Physalia’nın kusursuz iş bölümüne dek, bu canlı formları “bireysel” ve “kolektif” kimliğin geleneksel sınırlarını yeniden tanımlamaktadır. Onların biyolojik varoluşları, hayatta kalma ve evrimsel başarı için iş birliği, adaptasyon ve hatta benliğin ötekiyle bütünleşmesinin, rekabetçi paradigmaların ötesinde nasıl temel stratejiler olabileceğini sergiler. Bu organizmaların kimlik oluşturma pratikleri, genetik bütünlüğün sorgulandığı durumlarda bile, işlevsel entegrasyonu ve ortaklaşa varoluşu önceleyen bir biyolojik felsefeyi imler. İnsan toplumları için bu gözlemler, kendi varoluşsal kimlik politikalarımızı, türler arası ilişkileri ve kolektif yaşam biçimlerini, doğanın sunduğu bu esnek ve entegre modeller ışığında yeniden düşünmeye davet eder.